روشن کننده های نوری افزودنی های کاربردی هستند که سفیدی مواد را با جذب نور ماوراء بنفش و تبدیل آن به نور مرئی آبی-بنفش افزایش می دهند. آنها متنوع هستند و یک سیستم طبقه بندی چند بعدی را می توان بر اساس معیارهای مختلف تشکیل داد. یک روش طبقه‌بندی علمی به درک مکانیسم عمل، دامنه قابل اجرا و ویژگی‌های عملکرد روشن‌کننده‌های مختلف کمک می‌کند و مبنایی را برای انتخاب در تولید واقعی فراهم می‌کند.
از دیدگاه ساختار شیمیایی، روشن کننده های نوری را می توان به طور عمده به چهار دسته تقسیم کرد. اولین مورد مبتنی بر استایلبن-، با استایرن به عنوان اسکلت اساسی، یک سیستم مولکولی نسبتا طولانی مزدوج، و بازده فلورسانس بالا، به طور گسترده در الیاف مصنوعی و پلاستیک استفاده می شود. دومی مبتنی بر کومارین است، حاوی یک حلقه بنزوپیرانون در ساختار خود، با طول موج تحریک کوتاه‌تر، مناسب برای مواد رنگی روشن یا شفاف، و معمولاً در پوشش‌ها و مواد شوینده یافت می‌شود. سومین-پیرازولین است، با استحکام مولکولی قوی و مقاومت نور خوب، که بیشتر در محصولات بادوام در فضای باز استفاده می‌شود. چهارم، بنزوکسازول ها و بنزوتریازول ها، به دلیل ساختار هتروسیکلیک خود، دارای پایداری حرارتی و مقاومت در برابر آب و هوا هستند و معمولاً در پردازش دمای بالا یا قرار گرفتن در معرض نور طولانی مدت استفاده می شوند.
بر اساس منبع و روش سنتز آنها می توان آنها را به دو دسته اصلی مصنوعی و طبیعی تقسیم کرد. در حال حاضر، کاربردهای صنعتی عمدتاً از انواع مصنوعی استفاده می‌کنند که ساختار و ویژگی‌های آنها را می‌توان دقیقاً بر اساس نیاز طراحی کرد. انواع طبیعی بیشتر از متابولیت های گیاهی یا میکروبی خاص به دست می آیند. در حالی که مزایای زیست محیطی قابل توجهی را ارائه می دهند، کارایی فلورسانس و هزینه آنها محدود است و بیشتر در زمینه های{2}بالا یا تخصصی استفاده می شود.
بر اساس ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی محیط کاربردی، می‌توان آنها را به انواع-محلول در آب و روغن- تقسیم کرد. براق کننده های محلول در آب به راحتی در سیستم های آبی مانند کاغذ سازی و رنگرزی به راحتی پخش می شوند و اغلب حاوی گروه های آبدوست مانند گروه های اسید سولفونیک هستند. گونه های محلول در روغن به راحتی در سیستم های غیر قطبی مانند رزین ها و مذاب های پلاستیکی-ادغام می شوند و اغلب دارای زنجیره های کربنی طولانی یا ساختارهای استری برای اطمینان از سازگاری هستند.
از منظر ویژگی‌های طیفی برانگیختگی و گسیل، می‌توان آنها را به انواع باند{0} و باند پهن تقسیم کرد. روشن کننده های نوری باند باریک، جذب قوی در باندهای فرابنفش خاص از خود نشان می دهند که آنها را برای کاربردهایی که نیاز به نور دقیق دارند، مناسب می کند. روشن‌کننده‌های باند پهن، با محدوده جذب وسیع‌تر، اثرات سفید کنندگی پایدار را تحت منابع نور مختلف حفظ می‌کنند و پوشش کاربردی گسترده‌تری را ارائه می‌دهند.
علاوه بر این، آنها را می توان بر اساس عملکرد به انواع-عمومی و تخصصی دسته بندی کرد. براق کننده های عمومی-روی انواع زیرلایه ها موثر هستند و فرمولاسیون را ساده می کنند. روشن کننده های تخصصی از نظر مولکولی برای مواد یا فرآیندهای خاص بهینه شده اند و عملکرد برتر را در زمینه هایی مانند مقاومت در برابر مهاجرت، مقاومت در برابر حرارت بالا و سمیت کم از خود نشان می دهند.
با پیشرفت های تکنولوژیکی، سیستم طبقه بندی به طور فزاینده ای اصلاح می شود. به عنوان مثال، شاخص‌های شیمی سبز را برای ایجاد رتبه‌بندی‌های زیست‌محیطی ترکیب می‌کند، یا درجه‌بندی دوام را بر اساس سناریوهای کاربردی ایجاد می‌کند. طبقه بندی علمی واضح روشن کننده های نوری نه تنها به محققان کمک می کند تا طرح های هدفمند را انجام دهند، بلکه به کاربران پایین دستی مرجع قابل اعتمادی برای دستیابی به تعادل بین عملکرد و هزینه در مراحل مختلف صنعتی ارائه می دهد.